Dr. King

Een van die gedenkwaardige momenten in de Amerikaanse geschiedenis waarvan iedereen de beelden wel eens gezien heeft, was toen er een zwarte predikant op de trappen van het Lincoln Memorial stond, en de woorden “I have a dream” uitsprak.  Nu 50 jaar geleden, zoals Obama ook in herinnering bracht in zijn speech, viel het mij op hoeveel mensen de gedenksteen, ingewerkt in de trappen het Memorial amper zien.  Toen ik er begin december was, heb ik een kwartier de mensen in het oog gehouden die de trappen van het Memorial beklommen.  Van de vele tientallen groepjes die naar boven kwamen, hebben er maar een vijftal die steen gezien.  En op die dag lag die er zo bij…

I have a dream - inscriptie

De inauguratie

InauguratievlaggenEen paar dagen geleden was ik, niet geheel toevallig, in Washington op de Mall toen er iemand kwam vertellen, met een hand op een boekje, dat hij de job van president nog een tijdje ging verder doen.  Ik was natuurlijk daar om Beyoncé al dan niet live te horen zingen, maar niettemin hebben we toch nog wat andere dingen gezien en gehoord die wel het vermelden waard zijn.

Zo was het er het enthousiasme waarmee de vorige Democratische president en zijn vrouw begroet werden, u weet wel, meneer en mevrouw Clinton.  Afgaande daarop: Hillary Clinton wordt de volgende president van de VS.  Afspraak over vier jaar.

De volgende vaststelling is dat diegene die er achter de knopjes van de PA zat best ander werk kan zoeken, zelden meegemaakt dat het geluid zo slecht verzorgd werd.  Het was allemaal goed te verstaan, zelfs wat te goed.  “Mijn oorarts en mijn broer zouden ‘t een en ‘t ander te zeggen hebben hier,” waarop mijn collega instemde.

Ik heb een hekel aan nationalisme, maar als ge er midden tussenstaat heeft het wel iets, kijk maar op de foto hierboven.  Als ik mij herinner was dit toen Obama op het podium verscheen.

Sotomayor.  Niet echt een bekende naam, maar wel goed voor meest enthousiaste onthaal na Obama en Clinton.  Zij is de rechter die de eed afnam van Biden, maar vooral een van de weinige Hispanics die geen kuispersoneel is.  Die arme Biden heeft overigens een substantieel langere eed af te leggen dan zijn baas.

En dan komen we aan het hoogtepunt van de dag: Four more years (zoals te lezen viel op heel wat petjes en mutsen).  Ondertussen zal iedereen wel de eedaflegging en fragmenten uit de toespraak gezien hebben, en de nodige analyses gezien hebben.  Ik heb dat ook gedaan, en de fragmenten uit de toespraak komen bijna allemaal uit het tweede gedeelte.  Wat sommigen ook mogen beweren, ik hoop echt dat dit niet zijn beste speech was.

Het eerste deel was matig en veroorzaakte geen reactie bij het publiek (althans niet in ons vak, misschien wel verder naar voren op de Mall).  Ik vond het ook wat rommelig: bijna alles wat in ‘We, the people’ aan bod zou komen werd voorbereid, maar zonder veel samenhang, verhaal of pointe.  Obama zelf vond het precies ook niet het beste stuk.

En toen kwam er een eerste keer gejuich: “A decade of war is ending.”  Mijn eerste idee was, is dit land zo oorlogsmoe?  Maar het kan bijna niet anders: sinds WO II heeft dit land amper periodes gekend waarin niet ergens in een gewapend conflict aanwezig was…

Dit was ook de start van ‘We, the people’, een stuk waar Obama echt liet horen dat hij een stukje kan spreken.  En ook het publiek op de Mall kwam nu op gang.  Dat het over economie moest gaan was natuurlijk niet te vermijden.  Het programma dat hij aangeeft is klassiek, hervormen en investeren, maar denk eraan, dit is Amerika, waar de federale regering zelf ter discussie staat (hmm, klinkt bekend nu ik het schrijf…).  En natuurlijk, en terecht, is de verdediging van de gezondheidszorghervorming een punt waar hij niet aan voorbij kan gaan.

En toen kwamen de verrassende delen: een Amerikaans president of hoge functionaris die openlijk aangeeft dat er zoiets als een klimaatsverandering bestaat waar iets gedaan moet worden, was bij mijn weten nog niet vertoond.  Het gewicht dat hij eraan gaf in de toespraak laat zelfs een beetje hoop gloren.

Gelijkheid in rechten en leven voor iedereen is een gemeenplaats, maar om er dan – in Amerika – ook homoseksuelen bij te halen is ambitieus.  Verrassend genoeg om eens te vragen of ik wel goed verstaan had…

Als politiek programma was het intelligent, en naar Amerikaanse normen ambitieus.  Als hij kan waarmaken wat hij daar vooropstelt, mogen we hem voor meer herinneren dan dat hij de eerste zwarte president was.

Na de inauguratie zelf is er nog een parade waarin allerhande vertegenwoordigers van de VS meelopen.  Aangezien die voorafgegaan wordt door de president is het hele traject afgezet, en mag je de metaaldetector passeren.  Gelukkig dat die parade een dik uur te laat begonnen is of we hadden die nettoafstand van zowat 200 m niet overbrugd in drie uur.  En over de veiligheid valt ook nog wat te klagen.  Mijn tasje, dat overigens te groot was volgens de instructies, is nog niet eens open gemaakt (en daar kon gemakkelijk een zwaar pistool in), terwijl mijn collega behoorlijk wat werk had om de agent ervan te overtuigen dat hij gewoon zijn camera in zijn jaszak had laten zitten.

Maar goed, plaatsje gevonden langs het parcours waar er vanop de ruwweg tiende rij nog wel iets van de weg te zien was, en dan wachten.  En wachten.  En wachten.  Ondertussen ziet ge op de daken van alle gebouwen in de omgeving wat donker geklede figuren rondlopen die precies allerlei materiaal bijhebben.  En dan, eindelijk, een colonne politieagenten op moto’s, met zijspan (om niet om te vallen zeker?), gevolgd door een eindeloze stroom zwarte wagens en busjes.  En dan eindelijk een nog zwartere limo met een zwaaiende president erin…  Gevolgd door nog meer zwarte wagens en busjes, en twee ambulances.  Voor de rest van het gezelschap was het iets bescheidener.

Over de parade zelf kunnen we kort zijn.  Een behoorlijk aanbod aan ‘marching bands’ van de universiteiten en scholen, waaronder die van ‘mijn’ UMD (ook kort te zien geweest in het verslag op het vrt-nieuws), militairen van alle onderdelen, aandacht voor de Tuskegee Airmen (de eerste zwarte militaire piloten) en de Civil Rights movement, een homoseksuele toneelvereniging en de NASA met een Orioncapsule en dubbel van Curiosity.

Tegen die tijd was er al veel volk weg, zodat de terugrit met de metro zonder problemen verliep.

Een kikker op de campus

De Universiteit van Maryland heeft iets met waterdieren: haar mascotte is een waterschildpad, en een ander standbeeld is dat van een kikker.

Kermit and Jim Henson @ UMD

Aan de linkerkant herkennen we Kermit, de gastheer van The Muppet Show, aan de rechterkant Jim Henson, de bedenker van de Muppets en oud-student van UMD.  Het standbeeld staat voor de Stamp, centraal op de campus, mooi gekaderd tussen een aantal bloeiende struiken.

Een zwembad sluiten in stijl

Op het einde van de zomer gaan de openluchtzwembaden dicht, maar soms doen ze daar toch nog wel eens iets mee voor ze leeggepompt worden.

Pooch Pool Party!

Mensen met goede ogen herkennen hier nog wel mijn broodhond.  Hij eet trouwens liever mijn brood op dan dat hij zwemt, maar na twee uur druk van zijn baasjes deed hij toch ook mee – hij vond waarschijnlijk dat hij niet kon achterblijven op zijn nieuwe kameraadje, die er sneller mee weg was.

En niet alle tennisballen waren dus dezer dagen in gebruik op de US Open: elke hond kreeg er eentje om achterna te springen…

Farmers Market

Er zijn Amerikanen die zich bewust zijn van het belang van voeding, en een gevolg daarvan is de populariteit van de Farmers Markets.  Recent is er ook eentje gestart op de campus (Wednesday 11am – 3pm, rain or shine).  Lokale boeren, bakkers en slagers presenteren er hun waar in een context van gezondheid en milieuvriendelijkheid.  Voor mij is het een manier om hier aan degelijk brood te geraken, bij een van de bakkers zelf “European style”.  Hieronder zie je een overzichtsfoto van de Farmers Market op de Rockville Pike.Farmers Market Rockville Pike

En nu een vers worteltje…

Luchthavenentertainment

Ik heb ondertussen al heel wat uren op een luchthaven doorgebracht, maar dit hier was toch iets nieuws.  Een 747 is al enorm als ge daarnaast staat, maar een A380 is toch nog echt wel een maat groter.  En die dag op Dulles had ik er wel een uniek zicht op: recht op de snuit, terwijl hij stond te wachten midden tussen de terminals op Dulles om af te draaien naar de gates.  Toen zat mijn camera te ver weg, maar achteraf ben ik hem dan nog gaan opzoeken, en zo’n staart steekt overal bovenuit.  Ik zou die wel eens van binnen willen zien.

Air France A380 @ Dulles