‘t Is voor de export…

En wat exporteert België zoal naar de supermarkt op de hoek hier?  Na wat rondspeuren heb ik toch vier producten gevonden:

  • Affligem
  • Stella
  • Jules Destrooper (Butter Waffles en Almond Thins)
  • Speculaaspasta (Biscoff Spread)

Spijtig genoeg ontbreek chocolade, een deftig stuk lokale chocolade heb ik nog niet gevonden.

Schaapjes tellen

De Universiteit van Maryland is eigenlijk de opvolger van het Maryland Agricultural College, opgericht in 1856.  Als gevolg daarvan is er nog altijd een campusboerderij, en laat IPST nu net aan de overkant van de straat liggen.  De foto hieronder geeft een impressie van de boerderij (genomen van de brandtrap van IPST, dus net naast mijn bureau).  Er zitten paarden, schapen, en blijkbaar hebben ze ook nog varkens en koeien.

Je ziet ze trouwens nog net in de schaduw van de stal links en verstopt achter het hek: de lammetjes kwamen voor de eerste keer buiten.  Ik ben ze rond etenstijd een goeiedag gaan zeggen.

Brood & hond

Een van de vragen die ik mij stelde toen ik hieraan begon was: hoe lang ga ik hier aan een redelijke frequentie kunnen blijven posten?  Als het aan de hond van mijn buurvrouw op het bureau ligt: nog heel lang…

Bij gebrek aan bakker, brengt zij ‘s maandags een brood mee.  Na vorig weekend lag er in plaats van een heel brood, twee halve klaar.  De reden: de hond had ook eens willen proeven.  Dus had ze wat moeten herverdelen om alle klanten van eten te voorzien.

Deze namiddag krijgt ze van thuis een bericht: “There is a bread incident.  It is missing.”  Ik laat het aan ieders fantasie over om hier een verhaal bij te verzinnen.

En nu gaat natuurlijk iedereen volgende week weer klaarzitten voor de volgende aflevering van dit vervolgverhaal.

No Next Bus

Het is niet de beste week tot nog toe geweest.  Opgefleurd met enkele dagen op het werk te zitten op het randje van ‘zouden we niet beter naar huis gaan om wat uit te zieken’, maar vooral met het falen van de Nextbus dienst van enkele posts geleden.

De eerste keer was zondag.  Aangezien er wat sneeuw lag hier, wilde ik naar DC gaan om even het Witte Huis in het wit op de gevoelige CCD vast te leggen.  Dat liep al mis van bij het begin, want tegen de middag was de meeste sneeuw al weg.  Erger was dat ik in de snijdende kou (het leek een beetje op België) op een Next Bus stond te wachten die blijkbaar al voorbij was.  En het volgende uur was het dus net hetzelfde: de bus werd aangegeven als zijnde een kwartier te laat, maar passeerde in werkelijkheid vijf of tien minuten te vroeg.  En met één bus per uur en de laatste bus vrij vroeg, ging mijn uitstapje de mist in.

De tweede keer was daarnet.  De bus werd aangegeven, maar kwam niet opdagen.  Ik had mij dat moeten realiseren omdat er op dat uur normaal geen bus is, maar soit.  In plaats van op de eigenlijke bus te wachten, ben ik dan maar te voeg gegaan, en nam ik de beslissing om eens te kijken hoe goed mijn camera bij schemerlicht werkt.  Het ideale object diende zich aan ter hoogte van Paint Branch Golf Complex, in de vorm van drie reeën die zo hard van mij schrokken dat ik ervan schrok.  We hebben dan een tijdje naar mekaar staan kijken terwijl ik uitzocht hoe ik de belichtingstijd moest verlengen.  Het resultaat is te vinden op de nieuwe pagina met foto’s.

Thuis

In de bus tussen de metro van College Park en mijn studio, werd ik opgeschrikt door een vreemde gedachte. Het was een behoorlijk normale reis. Trein naar de luchthaven, babbeltje met de paspoortcontroleur en de check-in dame op Zaventem, behoorlijk irritante security (nog nooit meegemaakt dat de poort reageerde op enkel een jeans; de man achter mij had het woord ‘klotewijf’ nodig als passende beschrijving), een omgevallen beker water op het vliegtuig (op mij dus), en dan wat later bijna hetzelfde met een beker koffie, speurtocht op Dulles naar de goedkoopste bus naar het centrum, babbeltje met een Amerikaanse die zich op dezelfde google-informatie gebaseerd had om die bus te vinden, een tegenvallend uitzicht op het Pentagon, een kapot metrostel. Na dat alles kwam ik dus op de bus de gedachte tegen: “Allé, we zijn bijna thuis.”

Vogeltjes

Wij zijn weer in België, en tijdens de terugreis heb ik twee foto’s gemaakt die de moeite van het delen waard zijn.  Ze zijn alletwee gemaakt in de Terminal C van Dulles Airport.  Ik had genoeg tijd wegens twee uur vertraging, United had geen vliegtuig gevonden voor de vlucht naar Heathrow…

 

Over handtekeningen

Een van de spelregels van een J-1 visum, is dat je enkel buiten de VS mag reizen met toestemming van uw Amerikaanse werkgever. Op het formulier DS-2019, dat men op de ambassade gebruikt om uw aanvraag te beoordelen, moet iemand van het Office of International Services zijn handtekening zetten, zodat immigratieambtenaar mij terug mag binnenlaten.  De spelregels van UMD bepalen dat die handtekening enkel gezet wordt als uw informatie in SEVIS (overheidsdatabase voor visumgebruikers) bevestigd is en als uw ziekteverzekering in orde is.  En blijkt nog maar eens hoe verschillend een land als de VS van België.  Ik zal misschien nog wel eens uitgebreid vertellen over de gezondheidszorg hier, maar de bedragen die vereist zijn, zijn om van achterover te vallen.

Maar, ik heb mijn handtekening, en dat is net op tijd: het werk noodzaakt mij al voor een korte businesstrip naar Leuven: nu vrijdag vertrekken, donderdag terug hier.  De commentaar op het werk was er wel naar: “Do you miss Belgium already?”

Hon

UMD onderhoudt hier zijn eigen busdienst, Shuttle-UM: op vertoon van uw studentenkaart of personeelskaart word je rondgereden op een van de 27 lijnen.  Eentje daarvan is voor mij bijzonder handig, want haar retourlus ligt rond mijn appartementsblok.  Handige extra’s, en daar kan de Lijn een voorbeeld aan nemen zijn Nextbus en Wifi.  Nextbus laat je toe op internet of GSM op te vragen wanneer de volgende bus op jouw halte zal passeren, en draadloos netwerk is behoorlijk handig als ik nog wat mailtjes moet beantwoorden die voor het einde van de werkdag in Leuven moeten zijn.

Die bussen hebben ook chauffeurs, en ik moet nog altijd op de eerste chauffeur van de Lijn tegenkomen die zijn passagiers met “hon” commandeert.  Omdat de bus serieus vol aan het lopen was, stel u lijn 2 ‘s morgens in Leuven voor, ging de chauffeur van dienst een deel van banken opklappen on staanplaatsen te maken.  Ik zat op een van die banken, en omdat ik een van de laatsten was die kon rechtstaan, kreeg ik dus een ongeduldig “That also counts for you, hon” naar mijn hoofd.

Voor de telling, de chauffeur was vermoedelijk een jobstudente, blank en vrouwelijk.